Η Θεσσαλονίκη του σήμερα…

0
207

Κάπου εδώ το ταξίδι μας ολοκληρώνεται φίλοι μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα μαγικά πληκτρολόγια των αρθρογράφων του karntasia.gr, που σας μετέφεραν με τον πιο ωραίο τρόπο, την ιστορία της ομορφότερης πόλης της Ελλάδος και ιστορικά της μεγαλύτερης. Βλέπετε η ιστορία, μας δείχνει πολλά.

Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντα η πιο σημαντική πόλη της Ελλάδος. Μητρόπολη του πολιτισμού, στρατηγικό σημείο, συμβασιλεύουσα και η πρώτη με ευρωπαϊκό αέρα.

Δεν είναι αυτός ο λόγος όμως που όλα τα παιδιά της την λατρεύουμε ίσως πιο πωρωμένα από κάθε άλλο κάτοικο οιασδήποτε άλλης πόλης. Είναι ο αέρας της, είναι τα στενά της, είναι η μίξη πολιτισμών, είναι η Μικρά Ασία, είναι ο Πόντος, είναι ο βορράς, είναι η τσίκνα, η μπουγάτσα και ο φραπές, είναι η νύχτα της, τα μπουζούκια, τα λαδάδικα, η Κρήνη, η παραλία της, είναι οι άνθρωποι και οι ατάκες, είναι  ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, ο Ηρακλής, είναι η Χαλκιδική, η  πλατεία Ναυαρίνου, η Αριστοτέλους, η Νέα Ελβετία, είναι τα Κάστρα της. Είναι όλα τόσο μακριά μεταξύ τους αλλά είναι όλα συνδεδεμένα με την ζωή μας. Θυμάσαι τις αφραγκίες με τενεκεδάκια μπύρες στην Ναυαρίνου, τις χλιδές στην Αριστοτέλους, τις φραπεδιές στα κάστρα, την πρώτη καψούρα στην παραλία σε εκείνο το παγκάκι; Δυστυχώς όλοι εμείς οι κομπλεξικοί τοπικιστές δεν μπορούμε να το περιγράψουμε ούτε με χίλιες λέξεις.

Που βρίσκεται όμως σήμερα εν έτει 2017 αυτή η πόλη; Δυστυχώς η απάντηση είναι «Στα χειρότερά της»

Η κατάντια της Θεσσαλονίκης είναι πρωτοφανής! Τι φταίει θα μου πείτε. Δύο είναι οι βασικοί “εγκληματίες”. Οι Θεσσαλονικείς και το κράτος των Αθηνών.

Πολλές φορές έχουμε κατηγορηθεί ότι τραβάμε φρίκες και κόμπλεξ απέναντι στην πρωκτεύουσα. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτό ξεκινάει από τα οπαδικά. Ε λοιπόν δεν είναι έτσι φίλοι μου. Το ελληνικό κράτος έκανε τα πάντα για να υποβαθμίσει και να καταστρέψει την Θεσσαλονίκη. Ο Βορράς σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είναι ο πιο πλούσιος.  ‘Έτσι λοιπόν και στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, ο Βορράς είχε μεγάλη οικονομική δύναμη. Όλες οι γαλακτοβιομηχανίες ήταν εδώ. Οι μεγαλύτερες χαρτοβιομηχανίες, η μεγαλύτερη εταιρεία εμφιαλώσεως 3Ε , η βιομηχανία ζαχάρεως, οι μεγαλύτεροι παραγωγοί κρασιών, οι περισσότερες εταιρείες-αντιπροσωπείες  του εξωτερικού και φυσικά εδώ ήταν και οι περισσότερες μεταφορικές εταιρείες καθώς ο βορράς ήταν πιο κοντά στα σύνορα της Ελλάδος με τις λοιπές Ευρωπαϊκές χώρες. Παράλληλα ο βορράς είχε την τύχη να έχει τον μεγαλύτερο κάμπο της Ελλάδος, τον Μακεδονικό, με τεράστιες παραγωγές καθώς και το μεγαλύτερο κομμάτια κτηνοτροφίας.

Παράλληλα λειτουργούσε και ένα πολύ μεγάλο εμπορικό και τουριστικό λιμάνι και είχε βάση η Ναυτική Διοίκηση Βορείου Αιγαίου που ήλεγχε τα πάντα από Λάρισα μέχρι Βόρειο Αιγαίο.  Η ΝΔΒΑ που είχε υπό τον έλεγχο φρεγάτες, υποβρύχια και προσωπικό και τώρα κατέληξε να υπάρχει απλά για ένα άγημα στα Βότσεια (ως ΝΔΒΕ πια). Στην οικονομία της Θεσσαλονίκης και τις ευρύτερης περιοχής ανήκαν και οι περισσότερες μεγάλες βιοτεχνίες. Η Θεσσαλονίκη επίσης μπορούσε  πάντα να περηφανεύεται για την μεγαλύτερη έκθεση της χώρας την ΔΕΘ, για δεκάδες μοναδικές κλαδικές εκθέσεις της Ευρώπης, το φεστιβάλ κινηματογράφου και γιατί όχι, για την επάνδρωση όλων των πιστών της Ελλάδος. Αν δεν έπαιρνες την «έγκριση» της Θεσσαλονίκης δεν γινόσουν μεγάλη φίρμα. Σημαντικό κομμάτι επίσης ήταν ο πολιτισμός καθώς με πρωτοστάτη το 5ο γυμνάσιο αρρένων η Θεσσαλονίκη έβγαλε πολλούς καλλιτέχνες. Πριν από λίγα χρόνια η Θεσσαλονίκη λοιπόν ήταν από τις πιο πλούσιες πόλεις της Ελλάδος με σχεδόν μηδενική ανεργία. Τι έγινε όμως;

1ον και σημαντικό εμείς οι ίδιοι θεωρούσαμε ότι όλα τα παραπάνω θα υπάρχουν χωρίς να πρέπει να τα προστατεύσουμε, να τα εξελίξουμε και να τα στηρίξουμε. Αφήσαμε στα κόμματα να κάνουν τα παιχνίδια τους και αφήσαμε την ανάπτυξη της πόλης στο ρελαντί. Πιο τρανταχτό παράδειγμα κομματικής ιδιοκτησίας είναι ότι ακόμα και την εποχή του δικομματισμού το ΠΑΣΟΚ δεν προσπάθησε ποτέ να διεκδικήσει την Θεσσαλονίκη βάζοντας δυνατούς υποψηφίους. Έτσι μείναμε με δημάρχους όπως ο κύριος Κούβελας, Κοσμόπουλος και ο κύριος Παπαγεωργόπουλος. Όπως καταλαβαίνετε τα θελε και μας ο κώλος μας.

«Βέβαια σύσσωμη η πόλη αφιερώθηκε στην λαμογιά όντας, στην καλύτερη περίπτωση, αδιάφορη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι τώρα θυμηθήκαμε όλοι τον ΟΑΣΘ, και φυσικά όπως τον θυμηθήκαμε έτσι τον ξεχάσαμε. Έτσι λοιπόν, με τις ευλογίες μας, η πόλη μας κρατάει περήφανα τα σκήπτρα των πιο γνωστών περιπτώσεων κατάχρησης δημοσίου χρήματος από πολιτικούς. Για χρόνια οι συνδικαλισταράδες και των δύο κομμάτων κονομούσαν από κοινού χωρίς να τους νοιάζουν χρώματα και ιδεολογικές μπαρούφες ,κάνοντας τον Γκρούεζα να μοιάζει με σχολιαρόπαιδο»

Javier Aporthito Castro

Παράλληλα ξεκινάει μια αρρωστημένη πολιτική να αναπτυχθεί η Αθήνα και η ευρύτερη περιοχή εις βάρος όλης της υπόλοιπης Ελλάδος. Οι γαλακτοβιομηχανίες κλείνουν και μεταφέρονται προς τον νότο, δυναμώνει με επιδοτήσεις ο κάμπος της Θεσσαλίας ενώ παράλληλα αποδυναμώνεται  ο μακεδονικός κάμπος, κλείνει το λιμάνι της Θεσσαλονίκης εμπορικά με αποτέλεσμα κέντρο να είναι ο Πειραιάς. Αποτέλεσμα όλος ο τομέας τον μεταφορών να κατέβει προς τον νότο,  (+500 χλμ για τα σύνορα). Έτσι λοιπόν άρχισαν να αυξάνονται τα κόστη για τις βιοτεχνίες και τις βιομηχανίες της Βορείου Ελλάδος. Οι κτηνοτρόφοι χάνουν τις γαλακτοβιομηχανίες, και παράλληλα με τις αυξήσεις φόρων μεγάλες εταιρείες όπως η βιομηχανία ζαχάρεως και η 3 Ε  μετακομίζουν σε γείτονες χώρες.

Λίγο αργότερα σταματάνε σχεδόν όλα τα επιβατικά δρομολόγια του λιμένα Θεσσαλονίκης ο οποίος και νεκρώνει και όλο και περισσότερες βιομηχανίες και μεγάλες επιχειρήσεις μετακομίζουν.  Επειδή όμως οι θέσεις εργασίας αρχίζουν και μαζεύονται στην Αττική υπάρχει και ένα κύμα εσωτερικής μετανάστευσης προς τας Αθήνας. Έτσι σήμερα έχουμε καταφέρει να είμαστε η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που το 50% του πληθυσμού βρίσκεται στην πρωκτεύουσα. Αυτό βέβαια συντηρεί μια πολιτική που λέει ότι το κράτος ασχολείται μόνο με την χρηματοδότηση και εξέλιξη της Αττικής.  Το 1996 ξεκινάει και χρηματοδοτείται η δημιουργία της Αττικής οδού για την εξυπηρέτηση της Αθήνας και του Πειραιά, ενώ μέχρι σήμερα το εθνικό δίκτυο είναι λίγο καλύτερο από καρόδρομους του 1800, με την ελπίδα ότι τα Τέμπη θα παραδοθούν τέλη Μαρτίου 2017. Παράλληλα η Αθήνα αποκτάει τραμ, ηλεκτρικό, ΟΑΣΑ, Μετρό ενώ οι πολιτικοί υπογράφουν ειδικές τροπολογίες για να συντηρήσουν το νταβατζιλίκι του ΟΑΣΘ.

Η ΔΕΘ παραμερίστηκε και όλες οι κλαδικές εκθέσεις αντιγράφηκαν και μεταφέρθηκαν Αθήνα, το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έγινε ένα από τα πολλά, η μόνη βιομηχανία που αντέχει ακόμα είναι τα τσιμέντα Τιτάν, τα ναυπηγεία που υπήρχαν έκλεισαν γιατί δεν υπάρχει πια λιμάνι για να υπάρχει κίνηση και έτσι η πρώτη και μεγαλύτερη ιστορικά πόλη της Ελλάδος και φάρος του πολιτισμού έγινε ρημαδιό. Αλλά ο Σαλονικιός δεν αγχώθηκε ποτέ γιατί τον απασχολούσε η τηλεοπτική απόδοση του Πανίκα. Και ακόμα δεν αγχώνεται γιατί η νυν δημαρχάρα του ναι μεν δεν τρώει, από ότι φαίνεται, αλλά ασχολείται φανατικά με την μετονομασία δρόμων.

Και μετά ρωτάμε τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Φυσικά και ο μόνος που φταίει για την κατάντια του σπιτιού μου είμαι εγώ. Ο εχθρός καλά κάνει και με εκμεταλλεύεται… Δικιά μου δουλειά είναι η υπεράσπιση της ιστορίας μου. Δικιά μου δουλειά είναι να προστατεύσω την πιο πολυτραγουδισμένη πόλη της Ελλάδος.

Αλλά μην μου ζητάτε να είμαι Έλληνας. Δεν είμαι Έλληνας, είμαι Σαλονικιός. Το ελληνικό κράτος όχι απλά δεν έκανε ποτέ τίποτα για εμένα, αλλά οργανωμένα και μεθοδευμένα κατάφερε να με υποβαθμίσει.

ΥΓ: Επίτηδες δεν άγγιξα το κομμάτι του Αθλητισμού, γιατί έχει δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση ότι η όλη “έχθρα” αφορά της ομάδες. Επίσης αν αρχίσουμε αυτό το θέμα μάλλον θα χρειαστούμε ένα ολόκληρο site για να το αναλύσουμε….

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠατατοσαλάτα – Μπαλαντέρ
Επόμενο άρθροΧατ Τρικ
Η ιστορία μου είναι απλή. Κλασσικός Σαλονικιός. Φραπεδούμπα, τσιτσί, μαλάμω, τσίπουρα, πέρδικες, σκυλάδικα, μπουγάτσες και πιτόγυρα. Όλα πάνε λάου λάου και χαλαρά, στην τελική "αν θε να 'ρθει θα 'ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει".

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

*