Ανταπόκριση από Αθήνα vol.6

0
56

Χαίρεται κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι,

Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη για την απουσία μου αυτόν τον καιρό αλλά μετακόμιζα οπότε ξέρετε πώς έχει η κατάσταση. Σήμερα, λοιπόν, που έχω ξανά ίντερνετς είπα να συνεχίσω τις ανταποκρίσεις μου από την “άγρια ζούγκλα” της πρωτεύουσας.

Ηχορύπανση κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, το χειρότερο πράγμα που υπάρχει στην Αθήνα, η ηχορύπανση. Σχεδόν παντού στο δρόμο μια συνεχόμενη βαβούρα που σε κάνει να ουρλιάζεις για να σε ακούσει ο διπλανός σου. Δεν μπορώ να εξηγήσω πώς γίνεται αυτό αλλά παραείναι ενοχλητικό. Ευτυχώς μένω πλέον σε μια πανέμορφη φοιτητική γειτονιά που θυμίζει λίγο δυτική Θεσσαλονίκη. Εκτός τον άλλων η νέα μου γειτονιά διαθέτει μπουγατσατζίδικο με ωραία κυμπάρικη μπουγάτσα (μπουγατσάδικο το λένε εδώ δεν ξέρω γιατί), ωραία πραματάκια.

Είναι και κάτι άλλο που με κάνει εντύπωση στην Αθήνα, το γεγονός ότι η ευγένεια απέναντι στο συνάνθρωπό σου κάποιες (έως πολλές) φορές παρεξηγείται. Δηλαδή αν είσαι ευγενικός απέναντι σε κάποιον/α το πιθανότερο να νομίσει ότι του/της την πέφτεις. Προφανώς αυτό είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης που υπάρχει στις πόλεις που έχουν πολύ μεγάλο πληθυσμό.

Το καλύτερο πάντως που έζησα αυτές τις μέρες ήταν το τουρ που έκανα στα Αθηναϊκά γήπεδα. Πήγα να δω τον Πανιώνιο και δεν είχα το παραμικρό πρόβλημα να δηλώσω ΠΑΟΚτσης ανάμεσα στους οπαδούς της ομάδας της Νέας Σμύρνης. Μετά το αρχικό τους σκάλωμα, ακολουθούσαν γέλια και ερωτήσεις για το πώς τους βλέπουμε και πώς βλέπουμε τον ΠΑΟΚ φέτος κτλ κτλ. Ωραία κερκίδα και χαβαλέ, λοιπόν με τους Νεοσμυρνιώτες και εκτός αυτού 15 ευρώ το εισιτήριο στα επίσημα. Βέβαια το αποτέλεσμα του Πανιώνιος – Παναιτωλικός  έφερε πάρα πολύ μεγάλη γκρίνια στους οπαδούς της ομάδας της πλατείας, σε σημείο που ένιωσα ότι μας φτάνουν και μας ξεπερνάνε στο συγκεκριμένο τομέα. Θεέ μου πόσο λάθος ήμουν…

Την επόμενη μέρα ήταν η ώρα για το πρώτο “εκτός-εντός” έδρας ματς του ΠΑΟΚ που είδα στην Αθήνα ως κάτοικος Αθηνών. Κατεβαίνω απ’ τον ηλεκτρικό καμιά-μιάμιση ώρα πριν το ματς και ψάχνω να βρω το γήπεδο, λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούω ένα ακόμα συρμό να σταματάει και από μέσα να ακούγονται γνώριμες ιαχές, γνώριμα συνθήματα! Συνθήματα που έκαναν τις τρίχες μου να σηκωθούν κάγκελο όταν σκέφτηκα ότι ήμασταν μέσα στο “στόμα του θεριού”. Λίγο μετά είδα ένα μπουλούκι από 200 περίπου άτομα (πολλές γνωστές φάτσες ανάμεσα τους) να κατεβαίνουν από τις σκάλες με γρήγορο βήμα και τα χέρια ψηλά ουρλιάζοντας συνθήματα του ΠΑΟΚ. Τρομερό σκηνικό, μέσα σε κλάσματα είχα χωθεί και γω ανάμεσα στο ασπρόμαυρο παλαβό συρφετό και άρχισα να φωνάζω και γω τα γνωστά συνθήματα, που τόσες και τόσες φορές έχω φωνάξει. Από γύρω μας 2 διμοιρίες  ΜΑΤ και άλλοι ένστολοι να προσέχουν μην κάνει κάποιος από εμάς καμιά “αταξία”.

Η πορεία προς το γήπεδο ήταν γρήγορη και φασαριόζικη, χωρίς να γίνει το παραμικρό παρ’ όλα αυτά και με τους Αθηναίους να μας κοιτάνε σαν κάποιας μορφής αξιοθέατο από τα μπαλκόνια και τα μαγαζιά. Πριν μπούμε στο γήπεδο τα ΜΑΤ μας άφησαν δίπλα στο γήπεδο και έκατσαν γύρω μας γιατί, όπως είπα και πριν, δεν ήθελαν να κάνουμε καμιά αταξία. Που και που ανάμεσα μας περνούσε και κάποιο αμάξι με ΑΘΗΝΑΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ(!!!!) βέβαια τίποτα δεν έγινε, τα αμάξια απλά πέρασαν ανάμεσα μας και κανείς δεν τα έδωσε σημασία, το ύφος τρόμου βέβαια που είχαν κάποιοι από τους οδηγούς ήταν ανεκτίμητο, μάλλον θα νόμιζαν ότι θα τους βγάλουμε έξω και θα τους φάμε ζωντανούς σε ένα σκηνικό που θα θυμίζει zombie apocalypse.

Όσο περνούσε η ώρα και αφού μπήκα μέσα στο γήπεδο και άρχισα να πιάνω κουβέντα με τις “γνωστές φάτσες” έμαθα ότι η τρομερή και φοβερή ΕΛΑΣ κατέβασε, σε μια φασιστική κίνηση, εκατοντάδες οπαδούς του ΠΑΟΚ από το τρένο αφήνοντας την κερκίδα μας, απογυμνωμένη από πολλούς κομάντο… εύγε στην ΕΛΑΣ.

Το ματς το είδαμε όλοι… ξέρουμε τι έγινε… όλοι ξενερώσαμε, δε χρειάζεται να πω κάτι πιστεύω γι αυτό. Αγνό ΠΑΟΚτσήδικο καρκίνιασμα στην καρδιά της πρωτεύουσας… Θέλω να μείνω σε κάποια γεγονότα τα οποία με τράβηξαν την προσοχή, όπως τους δεκάδες Αθηναίους ΠΑΟΚτσήδες που ήρθαν με τα παιδιά τους στο γήπεδο και το ύφος των πιτσιρικάδων που φορούσαν με καμάρι τα κασκόλ και τις μπλούζες του ΠΑΟΚ (υπάρχει μέλλον στο “αντάρτικο”). Το καλύτερο σκηνικό από αυτά; Ένα ΠΑΟΚτσάκι από την Αθήνα φορούσε με καμάρι στο κεφάλι ένα κασκόλ του ΠΑΟΚ, την ίδια ώρα που όλοι βγαίναμε από το γήπεδο και σε μια σχεδόν ταυτόχρονη κίνηση όλοι  μαζί αλλάζαμε τις ασπρόμαυρες μπλούζες με άλλες διαφορετικών χρωμάτων (μην τυχόν και πέσουμε πάνω σε καμιά παρέα περίεργων στην επιστροφή στα σπίτια μας). Ο πατέρας του παιδιού του είπε:

“Άντε Δημήτρη βγάλε το κασκόλ από το κεφάλι σου”

Το παιδί απάντησε: “‘Οχι δεν το βγάζω”

Ο πατέρας επέμεινε: “Έλα Δημήτρη πρέπει να το βγάλεις τώρα που θα φύγουμε” και το παιδί απάντησε “ΟΧΙ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΒΓΑΛΩ ΠΟΤΕ!!!”

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΤο λάβαρο του σκοταδισμού στα χέρια των γονέων
Επόμενο άρθροJaw Bones
Θυμάμαι τη Βαλαωρίτου - Συγγρού από τότε που είχε μόνο 2 μαγαζιά. Αυτό πιστεύω φτάνει... ΠΑΟΚ, Motorhead και κρέας. Καλησπέρα σας!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

*