Ο άνθρωπος που έλεγε το “Λ” σωστά…

1
1737

Η αλήθεια είναι ότι οι Βορειοελλαδίτες και κυρίως οι Σαλονικείς είμαστε αγύριστα κεφάλια. Αλλά επειδή ξέρουμε και αναγνωρίζουμε, σήμερα θα δώσουμε τα εύσημα, χωρίς πολλά πολλά, σε έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της ιστορίας μας, κι ας μην ήταν Βορειοελλαδίτης (από τους ελάχιστους).

Ο λόγος λοιπόν για τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αυτό το αφιέρωμα όμως θα γίνει όχι από την σκοπιά του ίδιου του Μητροπάνου και της ζωής του αλλά από την δικιά μας τη σκοπιά.

Τι ήταν ο Μητροπάνος για τα δικά μας σπίτια;

Όντας ο μικρότερος απόγονος της οικογένειας η διασκέδαση των οικογενειακών συνάξεων περιελάμβανε και τον μικρό (4-5 χρονών) Atsoufάκο να προσπαθήσει να χορέψει ζεϊμπέκικο.

Σηκωνόταν λοιπόν ο πατέρας, πλησίαζε το πικ απ ( που από κάτω είχε ενισχυτή φέτα, διπλό κασετόφωνο, και αναλογικό ραδιόφωνο, και απαγορευόταν να πλησιάζει ο μικρός Atsouf στα 5 μέτρα), σήκωνε το σεμεδάκι, άνοιγε ευλαβικά το γυάλινο καπάκι, και έβαζε τον δίσκο 14 Ζεϊμπέκικα, στο σημείο, του τραγουδιού “Δώσε μου φωτιά”. Ο μικρός Atsouf άνοιγε τα χέρια του και έκανε ότι χόρευε ζεϊμπέκικο.

Μεγαλώνοντας, βγαίνει ο δίσκος “Εθνική μας Μοναξιά” με τον Μάριο Τόκα. Κάποια από τραγούδια ήταν, “Θάλασσες”, “Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη”, “Μια στάση εδώ”, “Η Εθνική μας μοναξιά”.

Δεν φαντάζομαι πως υπάρχει ένα σπίτι ή μια γιορτή που δεν ακούγονταν αυτά τα τραγούδια, που δεν ακούγονται ακόμα.

Όταν μεγαλώνεις και σε εντυπωσιάζει και σε παθιάζει κάτι αρχίζεις να το ψάχνεις. Έτσι λοιπόν ως geek άρχισα να ψάχνω και άρχισα να ανακαλύπτω “Άγιο Φεβρουάριο”,  “Δρόμος για τα κύθηρα”, “Τα πικροσάββατα”, την συνεργασία με τον Σπανό, “Ψάξε στ’ονειρο μας”. Είχα βέβαια μεγαλώσει και είχα αποκτήσει άδεια πρόσβασης στην δισκοθήκη του πατέρα.

Εν το μεταξύ έρχονται οι δίσκοι “Στου αιώνα την παράγκα”. “Έντελβάις”, “Στης ψυχής το παρακάτω”, “Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο”.

Προσπαθώ απεγνωσμένα να βρω παρέα, ή μαγαζί, ή ταβέρνα που να μην ακούγεται ένα τουλάχιστον τραγούδι του Μητροπάνου κάθε μισάωρο.

Τον Απρίλη του 2012 ο Μητροπάνος έφυγε.

Αυτή ήταν η λαϊκή φωνή που μας έμαθε εμάς τους νέους να ακούμε καλό λαϊκό τραγούδι, αυτός ήταν ο φίλος του δικού μας Πυλαιώτη, Πασχάλη Τερζή. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που τραγούδησε με πάθος και σέβας την πόλη μας.

Αυτός ήταν ο “γαύρος” που δεν ήταν ποτέ “απέναντί” μας.

ΜΕΣΩΕΡΤ
ΠΗΓΗΣτην υγειά μας (video)
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠου πας ρε θείο;
Επόμενο άρθροGarra Charrua
Η ιστορία μου είναι απλή. Κλασσικός Σαλονικιός. Φραπεδούμπα, τσιτσί, μαλάμω, τσίπουρα, πέρδικες, σκυλάδικα, μπουγάτσες και πιτόγυρα. Όλα πάνε λάου λάου και χαλαρά, στην τελική "αν θε να 'ρθει θα 'ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει".

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

*