Δημήτρια, Vol. 52

0
119

“Μια πολη, ενασ κοσμοσ…”

Με αυτό το μότο ολοκληρώνονται απόψε τα 52α Δημήτρια του Δήμου Θεσσαλονίκης, ενός φεστιβάλ – οροσήμου για την πόλη μας.

Από την 1η Οκτωβρίου που άρχισε το φεστιβάλ έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από 30 θεατρικές παραστάσεις, ενώ οι παράλληλες εκδηλώσεις συμπλήρωσαν το σύνολο των πράξεων με τον πιο όμορφο καλλιτεχνικό τρόπο. Μην ξεχνάμε ότι στα πλαίσια των Δημητρίων πραγματοποιήθηκε για δεύτερη φορά φέτος και το Kapani Project, με μουσικά και εικαστικά δρώμενα που έχουν ως στόχο την ανάδειξη της κεντρικής αγοράς της Θεσσαλονίκης.

Δυστυχώς λόγω υπερφόρτωσης του προγράμματος, δεν είχα την ευχέρεια να ακολουθήσω όλες ή έστω αρκετές από τις δράσεις των Δημητρίων, παρ’ όλ’ αυτά είχα την τύχη να παρακολουθήσω μία εξαιρετική θεατρική παράσταση την Πέμπτη που μας πέρασε. Το έργο είχε τίτλο “Israfil ‘s Trumpet” του Ιρανού σκηνοθέτη Amer Mosafer, ο οποίος έβαλε το χέρι του στο πάντα επίκαιρο δημιούργημα του Siavash Pakrah. Θέμα του έργου ήταν η θηριωδία του πολέμου στο Ιράν και το πώς τη δέχθηκε μία μικρή πόλη, μέσα από τα μάτια έξι πολύ ταλαντούχων ηθοποιών, ανάμεσα στους οποίους κι ένα παιδί – θαύμα ετών περίπου 9. Οι άνθρωποι έμαθαν να συνυπάρχουν με την ιδέα του πολέμου, αλλά και με την απώλεια, καθώς τακτικές ρήψεις βομβών τους στερούσαν αγαπημένα τους πρόσωπα.

Μινιμαλιστικό σκηνικό με δύο κινητούς ομόκεντρους κύκλους, ρακένδυτοι ηθοποιοί, εξαιρετικές ερμηνείες στα Φαρσί (με υπότιτλους βέβαια, με τους οποίους όμως αντιμετωπίζαμε ένα μικρό πρόβλημα συντονισμού, που όμως από ένα σημείο και μετά δεν του δίναμε σημασία καθώς μας συνεπήραν τα γεγονότα που εκτυλίσσονταν), ιντερλούδια αποσπάσματα από Παλαιά και Καινή Διαθήκη, έφτιαξαν ένα αντιπροσωπευτικότατο δείγμα ιρανικού ρεαλισμού με στοιχεία εξπρεσσιονισμού που σε μετέφερε θέλοντας και μη σ’ αυτήν την απάνθρωπη πραγματικότητα.

Παρόλο που το έργο “ανέβηκε” στο Labbatoir του Δήμου Θεσσαλονίκης στα σφαγεία, εντυπωσιάστηκα από την ακουστική του χώρου, που ενώ δεν είναι θέατρο ακούγεται ακόμη και ο ψίθυρος.

Όσοι επιθυμείτε να προλάβετε κάποια τελευταία παράσταση, σήμερα είναι η ευκαιρία, καθώς το φεστιβάλ ρίχνει αυλαία απόψε…

Εμείς εδώ στην πόλη πλέον πάμε φόρτσα για το πάμφημο Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2 – 12 Νοεμβρίου.

Εις το επανιδείν…

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΠεθαμένα μεγαλεία
Επόμενο άρθροBrightSide.
Αν δε με βρεις στα Λαδάδικα με μια μπύρα στο χέρι, θα είμαι σε κάποιο σκοτεινό υπόγειο, διαβάζοντας. Ελευθερία, ΠΑΟΚ κι όνειρα. Περαστικά μας..

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

*